Ik merk dat ik de laatste weken steeds liever voor mezelf kan zijn, dingen iets meer in perspectief kan plaatsen en dat dan vervolgens soms ook al echt zo kan voelen. Daardoor komt er geleidelijk aan meer rust. Ik ben met kleine mini stapjes aan het opkrabbelen ben. Ik ben niet weggezakt en dat vind ik eigenlijk al een grote overwinning.
Opschrijven helpt veel. Of delen met mensen. Het is vallen en opstaan, nog steeds leven van dag tot dag, een nieuwe balans vinden in dingen… maar langzaamaan vind ik de toekomst steeds minder spannend en eng.
Ik kan nog niet zeggen dat het goed met me gaat, maar het gaat wel beter en dat vind ik al heel wat! Ik vind het moeilijk om de balans te vinden tussen gevoelens wel toelaten, maar niet intens lang te blijven piekeren of in donkere gevoelens te blijven hangen. Ik heb nog steeds de neiging gevoelens weg te duwen of meteen op te willen lossen. Al word ik er steeds beter in dat bij mezelf te herkennen en dat dan niet te doen.
De wandelingen helpen me erg. Het leert me dat ik op een andere manier met mezelf kan ‘praten’. Mezelf meer tijd mag geven; om het even niet te weten of om me gewoon even vervelend te voelen zonder dat daar direct een oplossing voor moet komen. Dat ik gedachten en gevoelens meer de ruimte mag geven, mezelf kan bevragen, ze van meerdere kanten kan bekijken, ze misschien zelfs beter kan benoemen, zonder mezelf meteen te straffen of negatief te benaderen. Die bewustwording heb ik al gewonnen! Het kost me nog steeds soms wel moeite om mezelf niet te laten wegglijden in een neerwaartse spiraal. Daarvoor moet ik erg bedachtzaam blijven op hoe ik tegen mezelf ‘praat’ en met mezelf ‘omga’.
Nu hoop ik dat ik dat kan doorzetten. En dat ik vervolgens ook naar de buitenwereld beter mijn behoeftes en grenzen verder kan en dúrf aan te geven.
Anoniem
vrouw, 28 jaar