Navigatie Blog
Burn-out-2
Klantervaring

Burn-out, hoe heeft het zover kunnen komen?

En de levens veranderende beslissing van Stijn om er weer uit te komen

Stijn (niet zijn echte naam) kwam bij mij toen hij al een aantal weken thuis zat met burn-out klachten. Hoe heeft het zover kunnen komen? En hoe kwam hij er weer uit? Lees zijn verhaal hieronder, zijn innerlijke strijd, het loslaten, zijn levens veranderende beslissing en een nieuwe start. 

Burn-out-2

Van een overvolle agenda, tot helemaal niks

Voordat Corona in 2020 kwam, had Stijn een overvolle agenda. Maar van het een op het andere moment was deze helemaal uitgewist. Compleet leeg tot aan de zomer. Opvallend genoeg merkte hij, dat dit meer voelde als een opluchting dan stress. Hoezo dat?

Eigenlijk zorgde alles wat met werk te maken had, al jaren voor stress. Het onderliggende, nare bijkomende gevoel drukte hij al jaren stevig weg. De huisarts vertelde hem wat hij eigenlijk al aanvoelde: een burn-out met stevige somberheidsklachten. 

Daar zat hij dan, bij de pakken neer. Zijn neiging dingen uit te stellen nam toe en hij kon zich moeilijk ergens toe zetten.  Confrontaties ging hij uit de weg, uit angst voor de reactie die zou volgen. De spontaniteit was ver te zoeken. Communiceren werd een ding, ook naar zijn vriendin toe was het moeilijk om goed te reageren. Het lukte gewoonweg niet meer. En dat bleef dan weer in zijn hoofd spoken. Om gek van te worden! En moe. Hij was heel moe…

Hoe heeft het zo ver kunnen komen? 

Stijn komt uit een gemiddeld gezin. Doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg. Maar, als kind wilde hij onbewust anders zijn. Dingen beleven. Verandering aangaan. Innovatie opzoeken. Iets ontdekken. Dat gaf hem een blij gevoel en veel energie

Hij was heel anders dan zijn broer en de afkeurende blik van zijn vader voelt hij nog altijd. Zijn broer voldeed aan het ideaal plaatje, maar Stijn niet. Hij was snel afgeleid, had moeite met concentreren en focus houden en het lukte niet om dingen vol te houden. Confrontaties ging Stijn uit de weg en hij zat vaak alleen op zijn kamer. 

Toen Stijn een keer van zijn fiets viel, bekommerde zijn vader zich meer om de fiets dan om hem. Dat was heel pijnlijk en het voelde alsof hij niet gesteund en gezien werd. 

Was dit nou echt wat hij wilde…

De afgelopen jaren heeft Stijn hard gewerkt en veel opgebouwd. Toch was hij helemaal vastgelopen in zijn werk. Was dit nou echt wat hij wilde? Maar dit gevoel drukte hij gauw weg en ging over op ‘aanpakken, doorgaan en doorzetten’. 

Hij zag het als werken aan zijn toekomst. Tenslotte moest hij nog een hoop leren. En hij kon toch ook niet zomaar anderen in de steek laten? Toch sudderde de twijfel onderhuids door. 

De twijfel werd versterkt door moeizame communicatie

Iets kleins, een opmerking of een intonatie kon al een trigger zijn voor zijn overtuiging ‘ik kan het niet, ik doe het niet goed’. Voor hem voelde die overtuiging als 100% waarheid. En de kleinste kritiek drukte loeihard op deze pijnlijke plek. Hierdoor voelde hij zich aangevallen. Om de pijn minder te voelen, schoot hij gelijk in de verdediging om zo zijn kwetsbare kant te beschermen. Vaak ging hij gesprekken uit de weg en vermeed situaties op het werk, om confrontaties te voorkomen. 

Af en toe kwam de gedachte langs om te stoppen met het werk. Ook enkele andere in zijn omgeving adviseerden hem om dit te doen. Maar ‘opgeven’ staat niet in zijn woordenboek, want ‘opgeven = falen’. En daarmee zou hij zelf drukken op de pijnlijke ‘zie je wel, ik kan het niet’ knop. 

Het piekeren en de frustraties werden erger

Het vermijden van gesprekken hielp enkel op de korte termijn. Het leidde vaker tot eindeloos gepieker en frustratie thuis. Hij probeerde zoveel mogelijk te anticiperen op besluitvorming en dit van tevoren al te communiceren, om er achteraf geen vervelende vragen over te krijgen. Enkele keren werden vragen hem te veel en resulteerde het in momenten waarbij hij de controle verloor. Dit soort momenten voelde als een gevecht waarbij hij zelden het gevoel heeft gehad, dat hij kon uitleggen wat hij precies wilde bereiken. Dit zorgde ervoor dat hij zich niet gezien, gehoord en begrepen voelde. 

Er kwamen steeds meer slapeloze nachten 

Het gevoel van lusteloosheid nam de overhand. Een vakantie of even ertussen uit leek wel een uitkomst. Weg van alles en de focus op iets leuk. Helaas was dit gevoel maar van tijdelijke aard. Hier en daar een weekend weg deed niet heel veel. 

Het werk koste hem veel meer energie dan het opleverde. Ook lukte het hem maar niet om alles een plekje te geven, positief te zijn en zijn passie terug te vinden. Hij ging zich steeds meer terugtrekken. 

Toch had hij altijd nog voor ogen ‘het komt goed’, deze gedachte gebruikte hij om zichzelf te blijven motiveren. Ondanks dat veel mensen in zijn omgeving daar anders over dachten en hem zagen aftakelen.

En toen begon de Corona crisis…

De overvolle agenda was ineens leeg. Dit was het moment dat hij zich realiseerde, dat zijn lichaam al heel lang riep: ‘Stop nu eens even met wat je doet en ga rusten!’. 

Deze signalen waren er al veel langer, maar had hij gewoon genegeerd. Regelmaat stopte hij zichzelf vol met paracetamol omdat hij vaak al opstond met hoofdpijn. Iedere avond kwam hij thuis en lag binnen no-time uitgeblust op de bank. Nergens had hij zin in en energie voor. Als de dag begon, was hij eigenlijk al afgehaakt. Wanneer de telefoon ging, kwam de paniek al op. Angst, chaos en onrust in zijn hoofd. 

Nu pas zag hij in dat dát al signalen waren dat het niet goed met hem ging. Allemaal belangrijke signalen dat er iets vreselijks aan de hand was. 

Hulp, dat had hij nodig

Alleen eruit komen dat lukte niet meer. Maar het idee om hulp te vragen, was erg pijnlijk. Dat voelde als drukken op de pijn knop ‘zie je wel, ik kan het niet’. 

Ook had hij jarenlang met passie gewerkt in zijn branche en had ook veel bereikt. Dat is niet iets wat je zomaar overboord gooit. Maar toch drong de vraag weer op: ‘is dit werk nog waar mijn hart ligt?’

Gelukkig heeft hij hulp gezocht bij een psycholoog/wandelcoach. Het leek hem wel wat om wandelend in gesprek te gaan.

Het herstelproces

De sleutelwoorden in het herstelproces waren: veel rust, geen/weinig communicatie met het werk en vooral niet iets ‘moeten’ doen.  Stukje bij beetje kon hij beter loslaten en zorgen dat triggers op zijn pijnpunt hem minder raakten. Het afgelopen half jaar heeft hij zoveel mogelijk op zichzelf gefocust. Veel rust, zon, wandelen, sporten, meditatie en therapie. Vooral zoeken naar wat werkt voor hem. 

In een van de eerste sessies kwam ter sprake of het wel een goede keuze was om te blijven werken waar hij zat. Toen was hij er nog van overtuigd dat hij eerst zichzelf op orde moest krijgen, voordat hij een beslissing kon nemen over de toekomst. En zo modderde hij nog wat door, met een beetje werken aan zichzelf. Maar er zat weinig vooruitgang in.

Een levens veranderende beslissing 

Een afspraak op werk, heeft geleid tot een levens veranderde beslissing. Stijn zag vreselijk op tegen die afspraak. En na afloop voelde hij zich dramatisch. Toen kwam langzaam het besef: ‘Als één werk gerelateerd gesprek zoveel met me doet, moet ik hier dan wel mee doorgaan?’ 

De therapie en zelfreflectie van de afgelopen maanden, brachten hem tot het punt waarop hij een belangrijke keuze maakte. Daar waar hij eerst altijd het belang van zijn werk vooropstelde en dat zwaarder liet wegen dan zijn eigen belang, koos hij er nu voor om dat om te draaien. Hij maakte de keuze om te stoppen met zijn werk, zodat hij zichzelf op orde kon krijgen. 

Achteraf gezien had hij deze keuze onbewust al genomen, maar was het nog niet tot zijn bewustzijn doorgedrongen. Ook wist hij onbewust al, dat deze keuze gemaakt moest worden om weer een nieuwe start te maken. Om verder te kunnen met en positief leven in de toekomst. 

burn-out

Hij voelt zich krachtiger en energieker dan ooit 

Het voelde alsof zijn innerlijke strijd eindelijk voorbij was. Dit zorgde ervoor dat er weer ruimte in zijn hoofd kwam. Hij kon weer helder nadenken en kijken naar de toekomst. Het piekeren werd een stuk minder en er kwamen weer nieuwe inzichten. De beslissing heeft hem kracht gegeven en iedereen om hem heen zag het verschil. Zijn vriendin wist niet wat ze meemaakte, zoveel veranderde hij in korte tijd. Iedereen zag hem weer opener worden, weer geïnteresseerd in zijn omgeving en actiever en positiever dan ooit. Het verschil was enorm. 

De gevolgen van de burn-out waren niet ineens weg. Hij is er nog niet. De vermoeidheid is er nog en een terugval ligt op de loer. Maar zijn levenslust is terug. Hij kreeg zicht op zijn toekomst en ook weer motivatie om actiestappen te gaan zetten. Daar zaten soms spannende stappen bij, maar daar zag hij nu niet meer tegen op. Hij voelde zich steeds gelukkiger worden met zichzelf. En de ‘zie je wel, ik kan het niet’ gedachte ligt nog wel op de loer, maar heeft vooral plaats gemaakt voor ‘ik ben OK zoals ik ben’. Met een open blik kijkt hij naar de toekomst, vol vertrouwen op wat dit hem gaat brengen. 

De reden van Stijn zijn herstel

De cruciale beslissing die Stijn maakte om te stoppen met werken, heeft een groot verschil gemaakt. Wat mensen in een burn-out situatie vaak doen, is zich eerst focussen op herstel, dan re-integreren en dan kijken welk werk hen wellicht beter past. Maar vaak is het feit dat ze zelf niet meer matchen met de werkomgeving, juist de in standhoudende factor. Als je dan de beslissing maakt om uit die omgeving te stappen, kan dat enorm bijdragen aan lichamelijk en geestelijk herstel.

U kunt deze blog delen op;

Share on facebook
Share on linkedin
Share on email

Last van piekeren? De Piekerspecialist begeleidt je naar rust in je hoofd en lijf

Meer weten over minder piekeren?

Bekijk hier mijn aanbod

Vragen? Neem gerust contact met me op.

Gerelateerde blogs