Vertrouwen op het proces is loslaten van controle. Hoe gaat dat in zijn werk? Wat kan er dan ontstaan wat anders ongezien blijft? Ik neem je mee in een van mijn ervaringen tijdens een coachsessie.
Als wandelcoach begeleid ik mensen al wandelend in de natuur.
Soms loopt het anders…. Soms zitten we binnen.
Het was een bijzonder gesprek en het laat me niet makkelijk los.
Ik voel nog na. Beelden blijven in mijn hoofd voorbijkomen.
Ontroerd en dankbaar ben ik voor deze ervaring.
Dat ik aanwezig mocht zijn in nabijheid van Tim’s kwetsbare moment.
Bijzonder om te voelen wat dat doet met de onderlinge menselijke verbinding.
Kwetsbaarheid daadwerkelijk vóelen, is zó krachtig.
En weet je…, de weg ernaar toe ontstond spontaan.
Doordat ik openstond voor wat komen zou.
Geen planning. Geen controle.
‘Gewoon’, vertrouwen op het proces.
Meer is er niet nodig.
Het pad ontvouwt zich gaandeweg.
Een sessie binnen
Normaal zijn mijn afspraken vrijwel altijd buiten in de natuur, omdat wandelend praten zoveel meer biedt. Maar deze keer vroeg Tim (niet zijn echte naam) of we binnen konden afspreken. Intuïtief voelde ik dat hij hiermee al een belangrijke eerste stap zette. Hij kwam op voor zijn behoefte en durfde dat aan te geven.
Een uur later zaten we tegenover elkaar met een kop thee. Toch wel een andere setting dan naast elkaar lopen. Ik moest ook even mijn draai vinden, merkte ik.
Hij vertelde over wat hij ervaren had in het afgelopen weekend met familieopstellingen. Deze ervaring dreunde emotioneel nog bij hem na. Hij was zichzelf nogal tegenkomen. De sessie gaf nieuwe inzichten maar was ook confronterend.
Waar gaan we het vandaag over hebben?
Grenzen stellen was nogal een ding voor hem. Het voelde alsof zijn autonomie er vandoor was gegaan. Aangezien we nu toch binnen zaten, stelde ik voor om een oefening te doen.
Inhoudelijk wist ik niet hoe dit zou verlopen, het enige wat ik doe is het proces begeleiden. Het is een manier waarbij ‘kanten van Tim’ aan het woord komen. Kanten (‘ikken’) die van zich laten horen als iets je erg bezighoudt. Dit is Voice Dialogue: een waardevolle en krachtige methode om in te zetten om jezelf beter te leren kennen vanuit een milde compassievolle houding.
Ondanks enige spanning durfde Tim het aan.
Het Voice Dialogue proces
Ik vroeg hem recht tegenover me te gaan zitten, ogen dicht en aandacht naar zijn lichaam te brengen.
‘Voel dat je op de stoel zit.
Misschien voel je enige spanning in je lijf.
Adem er rustig naar toe.
Het is oké.’
Hij ontspande.
‘Vertel eens. Wat komt er nu in je naar boven?’
Het was een heel open vraag, realiseerde ik me.
Maar ik voelde aan alle kanten ‘Vertrouw op het proces. Wees aanwezig in het hier-en-nu. Omarm wat zich aandient.’
In de jarenlange relatie die hij had met zijn ex, zorgde hij voor hun kinderen. Maar in de ogen van zijn ex deed hij het nooit goed genoeg. Op alles had zij commentaar. Ook al raakte dit hem diep, hij liet het niet merken. Hij schikte zich in de situatie en ging er niet tegenin. Jarenlang liet hij het over zich heen komen.
‘Zullen we een plekje in de ruimte geven voor de kant die dan aanwezig is?’ vroeg ik.
Tim liep richting de deur en ging daar in het hoekje staan. Ik liet hem staan, zodat hij kon ervaren hoe het daar is. Hij werd opslag verdrietig, voelde zich klein en onzichtbaar worden.
Een ontmoeting met het innerlijk kind
Ineens verscheen daar zijn innerlijke kind. Ik herkende het, maar hij nog niet. Hij voelde zich letterlijk in de hoek gezet, vertelde hij. Hier staande, kwam spontaan een oude herinnering boven.
Op de lagere school kon hij niet goed meekomen omdat hij moeite had met concentreren en snel was afgeleid. Regelmatig had de juf hem in de hoek gezet. Hij hoorde er niet bij, buitengesloten van de rest.
Deze oude pijn voelde hij nu opnieuw. Het kleine jongetje in de hoek voelde dat ik compassievol was en met heel mijn aandacht bij hem was. Hierdoor liet het innerlijke kind van Tim zich zien. Het gekwetste kind in Tim liet van zich horen. Een ontroerend, kwetsbaar, pijnlijk en waardevol moment. Kleine Tim was in de hoek gezet, niemand die hem begreep en hem hielp om met zijn gevoelens om te gaan.
Dit maakte kleine Tim bang, bang om van zich te laten horen. En dit was het moment dat zijn beschermende kanten in hem zijn ontstaan, zijn ‘bodyguards-ikken’. Eén van die bodyguards was de rationalist en die kwam nu, in onze sessie, naar voren. ‘Ik begrijp het wel. Hij was was ook snel afgeleid en deed niet goed mee in de klas, en…’ zo ging de rationalist nog even door.
Deze rationalistische kant van Tim beschermt de kleine kwetsbare Tim al heel lang. Het is de kant die redeneert, analyseert en informatie verzamelt. Een kant die niet houdt van emoties en niet zwak gevonden wilt worden door anderen.
Dit was de eerste keer dat Tim bewust contact had met zijn innerlijke kind. Het kind in hem dat er altijd was, maar die niet gezien, erkend en gesteund werd. Jarenlang kon hij goed voor zijn kinderen zorgen, maar niet voor zijn eigen innerlijke kind…
Even later in onze sessie zag ik hem zitten: een volwassen man in zijn kwetsbaarheid.
‘De volwassen man die je nu bent, hoe kan die voor kleine Tim zorgen?’
Ik moedigde Tim aan om kleine Tim uit de hoek te halen. Om hem te bevrijden van deze plek en hem aan de hand mee te nemen. Zodat hij kleine Tim kon geven wat hij nodig had. Datgene doen wat hij ook bij zijn eigen kinderen zou doen.
Tim nam kleine Tim op schoot, met een warme arm om hem heen. Kleine Tim werd op dat moment écht gezien, begrepen en gekoesterd. Ontroerend. Intens. Oprecht. Er was weer contact tussen Tim en zijn innerlijk kind.
‘Ik zou dit kind in mijn hart willen mee dragen’, zei hij.
‘Voor altijd voor hem willen zorgen.’
Maar ‘in het hart’ was op dit moment nog te dichtbij. Op schoot voelde goed.
Tim voelde aan dat het tijd nodig heeft om de band met kleine Tim te herstellen.
Maar heel sterk voelde hij ‘Vandaag heb ik iets wezenlijks van mij gevóeld.’
Je innerlijke kind
Iedereen heeft een innerlijk kind in zich. Je innerlijke kind is gevoelig en kwetsbaar. Het laat niet zomaar van zich horen. Het is belangrijk om aandacht te schenken aan de angsten en onzekerheden van je innerlijke kind. Belangrijk om voor je innerlijk kind te zorgen. En het is ook belangrijk om aandacht te geven aan de gevoelens van blijheid en verwondering als het innerlijk kind plezier ervaart of zin heeft om gek te doen.
Vertrouw op het proces
Probeer geen uitkomst te forceren, maar vertrouw op het proces.
Steeds weer is dat wat werkelijk verder brengt.
Soms lijkt het op toeval.
Toeval dat alles op het juiste moment op zijn plek valt.
Het is de kunst om toeval te (leren) herkennen.
Om mee te bewegen met wat zich aandient.
Vertrouw op het proces dat nodig is om te komen waar je wilt zijn.
Ik had vertrouwen in Tim en in het proces van Tim. Tim had vertrouwen in mij. Hierdoor kwam er ruimte voor het innerlijke kind om even van zich te laten horen en zien. Een moment waarbij op energieniveau wezenlijk iets ten goede is verschoven.
Vertrouw erop dat het universum je geeft wat je nodig hebt.
Heb vertrouwen in het proces en de stappen die genomen gaan worden, ook al heb je geen idee hoe.
Durf te vertrouwen dat het goed komt. Want alleen dan kun je – in alle rust – loslaten wat je op dat moment niet nodig hebt: loslaten van controle.
In het loslaten van controle, ontstaat het vertrouwen. Daar ontstaat de reis. Stap voor stap.
Alles wat je nodig hebt, komt naar je toe, op het juiste moment. Echt.
Zowel voor mij als coach, als voor mijn coachee, als voor de wisselwerking tussen ons. En ook voor jou.
“Als je vertrouwen hebt,
hoef je niet de gehele trap te zien
om de eerste stap te zetten.”
Martin Luther King
