Navigatie Blog
ik sta altijd aan
Klantervaring

Ik sta áltijd aan! Hoe kan ik mezelf uitzetten?

‘Ik sta áltijd aanstaan en ik weet niet hoe ik mezelf kan uitzetten’. Herken je dat? Een tijdje terug had ik een online kennismakingsgesprek gepland met een vrouw die wilde voorkomen weer in een burn-out terecht te komen. Onbewust verwachte ik een vermoeide vrouw te zien, maar ik zag een blije goedlachse vrouw met een open en spontane uitstraling. Het contrast met haar hulpvraag verraste me en dat deelde ik ook met haar. 

‘Ja, dat is ook mijn valkuil’ zegt ze. ‘Ik ben zo blij dat ik nu eindelijk de stap naar hulp genomen heb, want dit móet opgelost worden.’ Ze vervolgt: ‘Ik sta áltijd aan. Altijd bezig. Vooral voor anderen. En mijn hoofd staat altijd aan. Meteen al bij het wakker worden komen de gedachten. Vanmorgen heb ik dit gesprek al meerdere keren in mijn hoofd gevoerd. Om gék van te worden!’

aanstaan en uitzetten-2

Een burn-out

Vier jaar geleden raakte ze in een burn-out. Een combinatie van te hoge werkdruk en een te groot verantwoordelijkheidsgevoel. Het aangeven van grenzen vindt ze lastig en ze schiet snel in de oplossingsmodus. ‘Ja hoor dat doe ik wel even’, is iets wat ze vaak tegen haar collega’s zegt. Onverwacht overleed haar vriendin in die tijd en dat verdriet kon ze er niet bij hebben. Ze zat er helemaal doorheen. Van de huisarts kreeg ze het advies om zich ziek te melden. Met wat hulp is ze weer opgekrabbeld en inmiddels werkt ze weer twee jaar fulltime.

Als anderen het kunnen, moet ik het toch ook kunnen? 

Nu is ze eigenlijk weer maanden ‘een beetje’ aan het aanmodderen. ‘Ik sta knetterhard aan en kan me niet meer ontspannen. Het lukt me gewoon niet om mezelf uit te zetten’. Eigenlijk vindt ze dat ze zich niet mag aanstellen. Andere mensen die hebben het ook druk, met vaak nog een gezin ernaast, en hen lukt het ook. Daarom zou het haar ook allemaal wel moeten lukken.

Het bagatelliseren van je probleem

Het hele gesprek is ze haar probleem aan het bagatelliseren. Daarom vroeg ik haar hoe bagatelliseren haar helpt. Eigenlijk helpt het haar op twee manieren. Door de situatie te relativeren en minder ernstig te maken, voelt het minder zwaar. Als ze om zich heen kijkt denkt ze ‘het kan altijd nog erger’. Hierdoor hoeft ze ook niet gelijk iets met de situatie, geeft ze aan. Zo kan ze het nog even voor zich uitschuiven. Dan hoeft ze niet gelijk iets te doen wat ze spannend vindt, zoals het gesprek aangaan met haar baas. 

Ten tweede helpt het haar om zichzelf positief te houden. Ze zegt tegen zichzelf ‘ik moet niet zeuren, maar gewoon dankbaar zijn voor wat er wel is. Dan hoef ik me ook niet zo rot te voelen’.  

En omdat ze altijd doet alsof het goed met haar gaat, hebben anderen ook niet door dat het eigenlijk niet zo goed gaat. Ze wil anderen namelijk niet belasten met haar problemen. Als ze haar problemen met anderen deelt, scheept ze hun daar mee op. Wanneer ze minder werktaken op zich neemt, moeten anderen dat overnemen. Dat zijn dingen waar zij zich dan schuldig over voelt. Hier kan ze van wakker liggen en flink over piekeren. Dus daarom doet ze alsof het goed met haar gaat. ‘Hup in actie komen en in de oplossingsmodus gaan. En ik denk: zo erg is het nu toch ook weer niet’. 

Haar overlevingsstrategieën

Ze is opgegroeid met een vader met sterk narcistische kenmerken. Hij gaf altijd commentaar, wat ze ook deed het was nooit goed genoeg. Alles draaide om hem. Moeder kon de situatie niet goed aan. Als jong kind was ze constant bezig met conflict vermijden, anderen ter wille zijn. En vooral ook geen problemen veroorzaken. De kleinste aanleiding kon de situatie al uit de pan doen vliegen. Ze moest dus eigenlijk als kind al altijd aan staan en altijd klaar staan. 

Hier is ook haar bagatelliserende denkwijze ontstaan. Door te denken ‘ach zo erg is het niet’, kon ze zichzelf staande houden. Bagatelliseren en altijd aan staan werden haar overlevingsstrategieën. 

Waarom kan ik mezelf niet uitzetten?

Als je altijd aan staat, heeft dat natuurlijk ook voordelen. Als je ergens mee bezig bent, hoef je niet te voelen. En doe je dingen voor anderen, dan krijg je misschien zelfs wel de broodnodige waardering waar je onbewust zo naar op zoek bent. Ook met veel piekeren, is er minder aandacht voor je gevoel. Toch zit er onderhuids die chronische angst voor ‘ik ben niet goed genoeg’. 

Wanneer je met al je aandacht naar binnen gaat en gaat voelen, dan voel je onrust. Onrust over wat je allemaal nog moet doen. Onrust over wat de ander van je zou kunnen denken. Onrust over hoe je over jezelf denkt. Letterlijk stilzitten en stil zijn met onszelf maakt ons ongemakkelijk. Als je naar jouw binnenste gaat luisteren dan ga je veel meer ervaren, voelen en zien bij jezelf. Je ontdekt dingen waarvoor je je ogen liever gesloten houdt. Je wil de confrontatie met jezelf niet aangaan. De pijn niet zien of voelen. Of, stel dat je erachter komt dat je wilt veranderen? ‘Dat kan ik vast niet’. Dus, het gaat eigenlijk best prima allemaal, toch? 

De gevolgen van ‘altijd aan staan’ 

Het altijd aan staan heeft natuurlijk ook negatieve gevolgen. Deze worden steeds zichtbaarder, maar worden ook lange tijd genegeerd. Vermoeidheid, weinig energie, slecht slapen, veel piekeren, continue aan het denken over werk, negatieve kritische gedachten, altijd onrustig en opgejaagd voelen, niet meer blij voelen, niet meer kunnen ontspannen. 

Deze signalen kan je een tijdje negeren. Totdat het lichaam aan je staat te schudden en zegt ‘luister nou naar me!’ 

Jezelf uitzetten 

Ben je bereid om de confrontatie met jezelf aan te gaan? Hoe zou het leven eruitzien als je ‘jezelf kunt uitzetten’. Stil worden. Zijn met jezelf. Aandacht hebben voor je lichaam om de signalen van je lichaam te leren kennen. Jezelf het waard vinden om hiernaar luisteren en te handelen. Bewust tijd vrijmaken voor jezelf. Tijd vrijmaken om goed voor jezelf te zorgen. Om te doen waar jij energie van krijgt. Gewoon omdat je het waard bent. Je denkende brein gebruiken om deze stap te zetten. 

Het kan. Echt.

Dan zien anderen nog steeds die blije goedlachse vrouw met een open en spontane uitstraling.

Maar dan voel je het zelf ook echt vanbinnen. En dan kost het je geen energie meer. Want dan vind jij jezelf goed genoeg. En dat gééft je energie. Dan hoef je jezelf niet anders voor te doen dan je in werkelijkheid bent. En dát is het verschil. 

Wil je in beweging komen om dit te ontdekken? Op natuurlijke wijze stappen zetten? 

Ik zie ernaar uit je te ontmoeten! 

De casus in deze blog is gebaseerd op mijn praktijkervaringen met een echte cliënte.

Is dit verhaal herkenbaar voor je?

Neem gerust contact op voor een vrijblijvend kennismakingsgesprek om te bespreken wat ik voor je kan betekenen.

U kunt deze blog delen op;

Share on facebook
Share on linkedin
Share on email

Last van piekeren? De Piekerspecialist begeleidt je naar rust in je hoofd en lijf

Meer weten over minder piekeren?

Bekijk hier mijn aanbod

Vragen? Neem gerust contact met me op.

Gerelateerde blogs

Op deze website worden cookies gebruikt om ervoor te zorgen dat de website zo soepel mogelijk draait. Als je doorgaat met het gebruiken van deze website, ga je er van uit dat je ermee instemt. meer informatie

Deze site is standaard ingesteld op 'cookies toestaan", om je de beste mogelijke blader ervaring te geven. Als je deze site blijft gebruiken zonder je cookie instellingen te wijzigen, of als je klikt op "Accepteren" hieronder, dan geef je toestemming voor het gebruik van Cookies.

Sluiten